Vogelkooi Vogelkooi

De vogelkooi

In 2011 heb ik een vogelkooi gekocht. De kooi ziet eruit als een kathedraal. Tenminste als je er van onder tegenaan kijkt. Een huis voor een vogel, een mens. Pas als je de kooi oppakt zie je dat er geen bodem inzit. Dat hoeft geen belemmering te zijn. Voorzichtig de vogel in de kooi en snel het huis weer op een vlakke ondergrond gezet. Zo kan het beestje aan alle kanten bezichtigd worden.

 

Ik heb de kooi om een andere reden aangeschaft. Ik zag geen vogel als ik in de kooi keek maar de mooiste architectonische bouwwerken. Ik zag de verbindingen van hout en metaal, ik zag etages in huizen en daar weer diverse kamers in. En ik zag schilderwerk, bladderend maar o zo mooi in contrasterende tinten. Verroest ijzer en menie op een mintgroene ondergrond. Hoeveel contrast wil je hebben? De kooi nodigde uit om aan het werk te gaan; de vogel kon gaan vliegen!

Ik heb heel veel kleine doekjes van 18 x 24 en 13 x 18 centimeter een ondergrond gegeven met o.a. acryl, caparol en olieverf. De verflagen lopen uiteen van schraal tot vet en de kleuren van grijzen tot fel neon. Aan de hand van foto's heb ik tekeningen gemaakt die vooral te maken hadden met verbindingen. Door te schetsen met gekleurde strookjes papier (tralies) werd de verbeelding in gang gezet. Sommige schetsen heb ik minutieus op het doek overgebracht en geschilderd. Bij andere was alleen het gevoel 'gekooid' al genoeg om een vorm te vinden. Zo ben ik verder gaan werken met het materiaal wat me de vrijheid gaf weer te geven wat ik voor ogen had: borduurwerk in combinatie met verf, zo toegepast dat de textuur van de verf en van het garen in elkaar overlopen. Het werd een spel en het werd een feest de doekjes te maken. Achteraf zijn ze goed te combineren met landschappelijke doekjes uit 2010.

In 2012 wil ik groter werk maken, nog steeds aan de hand van de vogelkooi.

Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer
Kunstwerk - Cobi Mooiweer

Kistjes Afm. 36,5 x 11,8 x 6,6 cm.

In 2010 werkte ik op kleine loodplaatjes met daarop abstract werk. Daar ben ik mee doorgegaan in 2011 en nu met de vogelkooi in m'n achterhoofd. Er ontstonden in zichzelf gekeerde vrouwen, vrouwen zonder gezicht. Vrouwen die geen contact konden of wilden maken. Ze zijn samengesteld uit talloze fragmenten borduur- en haakwerk, verf op lood of op doek, leer en bijvoorbeeld stopgaren.

Ik heb ze een plek gegeven in kistjes, goed beschermd vanwege hun enorme kwetsbaarheid.

Kistjes - Cobi Mooiweer
Binnenkamers - Cobi Mooiweer

Nieuwe serie 2009: Binnenkamers Gem.techniek op linnen, afm. 100 x 140 cm. 2009

De eerste van een geplande serie is af. Het is een tamelijk strak werk waarin toch veel symboliek zit. Het is een groot doek geworden van 100 x 140, heel gelaagd, met veel overlapping en veel min of meer gescheiden ruimtes. Het zijn kamers waarin ik me wil terugtrekken of verbergen. Er is een kamer met uitzicht en een heel helder licht. Er zijn herkenbare elementen, een tafel, een stoel, maar er zijn ook onduidelijkheden. Staat er een plant of is het een danseres? De kijker mag het invullen. De kleurstelling geeft de tijd aan, geel en paars zijn voor mij de jaren zeventig. Er zijn rasters om anderen op afstand te houden.

Roze band - Cobi Mooiweer

Roze Band Gem.techniek op linnen, afm. 120 x 80 cm. 2009

 

Ik begon met een kinderportret van mezelf. Mijn uitgangspunt was om dit op een schilderij te zetten en daar nog drie andere elementen aan toe te voegen. De foto heb ik uitvergroot en ik heb ervoor gekozen om maar een deel van het gezicht te laten zien. Gearceerd in potlood, op een enigszins onregelmatige ondergrond, heb ik het gezicht in licht- en schaduwpartijen getekend en daarna gefixeerd. De roze band daaronder is door toeval ontstaan; onder de kopie van de foto lag een strook roze papier die er een beetje doorheen schemerde. Het geeft het effect van een dichtgeplakte mond en dat geeft een bepaalde sfeer aan het schilderij. Het is ook een raadselachtig portret geworden, want het kan net zo goed een meisje als een man zijn. Ik ben daar verrast en tevreden over.

Het gaas in het vlak rechtsboven had ik willen borduren met rood garen omdat ik dacht dat daar te weinig gebeurde. Nadat ik die schoentjes rechtsboven erin gezet had was het genoeg. Ik heb ze van allerlei kanten bekeken en getekend. Het ziet er wat vreemd uit. Op het eerste gezicht lijken het organische vormen. Kijk je beter dan zie je pas dat het schoentjes zijn. De achtergrond heb ik er later omheen geschilderd. Normaal begin je met de achtergrond. Het grijze vlak onder is bewerkt door de vele lagen grijs die ik over elkaar heb gezet en waarin ook de vorm van een jurkje te zien is.

Een kwestie van veel uitproberen want het bleek moeilijk spanning in de grijzen te krijgen. Uiteindelijk heb ik met rood ijzergaren nog draad door het linnen geknoopt.

Rode rozen - Cobi Mooiweer

Rode Rozen Gem.techniek op linnen, afm. 120 x 80 cm. 2009

 

Ook een zelfportret. Een jaar of acht. Dit is geen vrolijk schilderij, al mag iedereen dat zelf bepalen. De rozen staan erop omdat ik iets met stekels wilde. Ook dacht ik aan de uitdrukkingen ‘op rozen lopen’ en ‘op rozen zitten’. De bloemen heb ik erop gegooid met een pollepel. Door de metallic achtergrond is het oudroze een beetje een ‘vieze’ kleur geworden, maar in het geheel past het goed. De doornen ga ik er misschien met ijzergaren in maken. Borduurgaren wordt te glad. Het moet meteen goed zijn, anders heb je gaatjes in het werk.
Het meisje op het portret is heel verlegen, ze neemt niet de ruimte die ze zou kunnen nemen. Ze zit in een vacuüm, in een soort potje, heel geïsoleerd, alsof ze achter glas zit. Ze kan kijken, maar ze kan er niet bij. Ze wil er wel bijhoren, maar het lukt haar niet. En het zal haar niet lukken. Wat ik mooi vind, is dat het gezicht niet helemaal de onderkant raakt, er is wit van het doek te zien. Dat heb ik onbewust gedaan en het verstand zegt later dat het goed is. Als het schoentje in het midden van het eigen vlak had gestaan, had dit het doek precies in vieren gedeeld. Dan worden de vlakken een optelsom en wordt het schilderij veel saaier. Nu gaat de eerste blik naar het schoentje, maar de andere vlakken krijgen nog genoeg aandacht.
Het schoentje heeft het trouwens ook niet zo naar de zin. Het zit in een achtergrond met brokken en scherven. Maar het beschermt het meisje, als een mooi en teer holletje waarin ze zou kunnen wegkruipen. Het rode stipje is een toevalstreffer. De ondergrond van het vlak rechtsonder was eerst groen. Dat beviel me niet. Toen heb ik het met gebruikt bedrukt vloeipapier beplakt, dat geeft dat zachte mozaïekeffect. Dat zijn van die mooie vondsten. Hoe lang je ook schildert, je ontdekt steeds iets nieuws.

N.b. Uiteindelijk zijn de rozen niet verder bewerkt. Het is zo genoeg. Alleen zijn er in de rode achtergrond nog wat vlakjes geschuurd zodat het er iets levendiger uitziet.